Tym razem same foty bez komentarza .

W połowie grudnia miałem przyjemność wziąć udział w imprezie organizowanej przez Poznańskie zaprzęgi pod nazwą Motogwiazdory Poznań 2019 https://www.facebook.com/events/2664000510360515/

Fajnie jest pomagać, jeszcze lepiej jest pomagać samemu dobrze się bawiąc. Chyba z takiej myśli stworzyła się inicjatywa MOTOGWIAZDORÓW, ponieważ bawiłem się dziś super. Impreza jest organizowana cyklicznie , chociaż przyznaję się bez bicia, że ja uczestniczyłem w niej pierwszy raz. Tym razem pogoda bardzo dopisała i to ułatwiło podjąć decyzję wielu osobom. Przyjechało nas wielu. Najlepiej widać to na zdjęciach.

Najpierw była zbiórka na Placu Wolności i kwestowanie do puszek na rzecz Wiktora . Później parada z Placu Wolności na Stary Rynek

Na Starym Rynku znowu kwestowanie i kolejny przejazd tym razem do Domu dziecka nr.2 . Tam dostaliśmy gorący poczęstunek , później przewieźliśmy kilka chętnych dzieci motocyklami. Hania też miała jednego chętnego dzieciaczka .

Pierwszy raz byłem w takim miejscu . Przyznam , że zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Bardzo mieszane odczucia. Właśnie przez to pisze dopiero teraz o tym bo potrzebowałem czasu na „przetrawienie” tego . No i co ? Nic ! Nadal nie potrafię zrozumieć jak ktoś może oddać dziecko w takie miejsce. Życie nie jest usłane różami , spotykają nas czasami ogromne tragedie o których inni ludzie sobie nawet nie potrafią pomyśleć i tylko w takiej sytuacji mogę próbować kogoś zrozumieć jeśli oddał dziecko do domu dziecka ale ….. mogę tylko próbować … Wszystkich innych którzy to zrobili bo tak było im łatwiej potrafiłbym ich bez skrupułów gnębić ( delikatniej nie dam rady tego napisać ) . Chciałbym bardziej opisać tą sytuację ale brakuje mi słów. Chyba każdego z nas to miejsce trafiło, bo na stołówce panowała cisza i tylko sporadycznie ktoś próbował ożywić atmosferę jakimś żartem . Nie potrafię sobie nawet wyobrazić jak pobyt takich maluchów musi mieć wpływ na ich psychikę.

Byliśmy tam jednak w określonym celu. Dzieci zrobiły upominki dla Wiktora. Mimo, że padał deszcz sporo ludzi ruszyło w dalszą drogę. Coś o Wiktorze.

Wszystkie zebrane pieniądze zostały od razu przekazane mamie Wiktora, upominki z Domu dziecka również. Dzieciak na swój sposób się na pewno cieszył chociaż widząc tyle potężnych chłopów ubranych w stroje nie czuł się zbyt komfortowo.

Powrót to jazda jazda w deszczu, właściwie deszcz padał już od dojazdu do Domu dziecka. Mimo to nie dał rady popsuć nikomu humoru. Wcześniejsza parada to był najwspanialszy przejazd przed miasto jaki miałem. Nie było osoby która nie dała by nam uśmiechu. Ludzie otwierali szyby w autach i zamiast wyzywać że blokujemy drogi pozdrawiali i zagadywali z uśmiechami. Dzieci cieszyły się zawsze od ucha do ucha bardzo często nam machając. Wspaniałe uczucie rozdawać uśmiechy. Kolejny raz motocykliści pokazali, że potrafią się świetnie bawić i przy okazji dawaj szczęście innym. Motocykliści to dawcy, dawcy szczęścia 🙂

Wizyta w Domu dziecka pokazała , że nawet jeśli nasza rodzina nie była ( nie jest ) w pełni funkcyjna i miała ( ma ) jakieś braki to mimo wszystko JEST . Nie każdy ma taki komfort mieszkać w domu z rodzicami czy nawet jakimikolwiek opiekunami . Są dzieci które nie mają nic, a co jeszcze gorsze, nie mają NIKOGO .

Impreza mega udana i wiem tyle, że za rok też na nią wrócę . Pozdrawiam

P.S. Prośba od mamy Wiktora. Jeśli ktoś nie ma nikogo komu mógłby przekazać swój 1% z podatku to wyżej są dane do jego konta. Chłopak nie ma lekko, warto mu pomóc.

Jestem ciepłolubny , nawet powiedziałbym , że bardzo. I wydawało mi się, że tak musi być. Zawsze wyjeżdżając gdzieś wolałem wziąć jedną parę odzieży więcej niż za mało. Jak to mówił jeden z moich kolegów ” Lepiej nosić niż się prosić 😉 ” .

Jednak ostatnio mnie to wkurzyło jak będąc na basenie ciarki latały mi po plecach kiedy miałem wejść do basenu pływackiego. Zobaczyłem , że w każdym torze były po 3 osoby, uznałem więc , że 4 to już będzie tłok. O ile nie czułem, że się oszukuję na początku. Jednak kiedy w basenie pływackim się przeludniło , a mi nadal latały ciarki na myśl wejścia do tamtej wody to poczułem się mega źle 😠.

Wracając do domu przemyślałem sprawę. To nie jest tak że ja lubię ciepło. Ja mam lęk przed zimnem !!! Nie będzie lęk mi truł życia. Zacząłem szukać rozwiązania, przyszło mi szybko do głowy. Już wcześniej byłem namawiany na morsowanie i mnie jakoś ten temat pociągał ale lęk nie pozwalał się nawet zbliżyć do wody nawet w myślach. Teraz tak nie będzie ! Obejrzałem kilka filmów na youtube , żeby mieć chociaż minimum pojęcia jak to zrobić. A kładąc się spać robiłem wizualizację jak wchodzę do wody. Na początku nawet sama myśl o tym wzbudzała ciarki na plecach ale już drugą czy trzecią noc było inaczej.

Przyszła sobota. Wszystko mi teraz sprzyja więc od rana jeszcze dostałem film od ojca który się też interesuje morsowaniem. Obejrzałem go i uznałem , że TO JEST TEN DZIEŃ !

Jednak najpierw przypomniało mi się, że mam cel do wykonania ( przebiec 100km w listopadzie ) . Poszedłem więc biegać. Po godzinie i ponad 10km wróciłem. To teraz morsowanie ? Nie. Muszę kupić sprzęt. Pojechałem więc do decathlonu kupić kapcie do wody i rękawiczki. Teraz do wody ? YYYYY…. znowu mi wpadło coś nowego do głowy .

Chwila 🤔 … coś jest nie tak z tymi pomysłami. Uświadamiam sobie, że te wszystkie wymysły to moja podświadomość broni się przed walką z lękiem . Nie wracam nawet do domu. Jadę prosto nad jezioro !

Po drodze przewalało mi się przez głowę chyba 500 pomysłów co muszę zrobić. One sobie tam latały, a ja cały czas do celu. Nad wodą to samo. Wszystko mówiło mi, że mam uciekać . Jednak głowa sobie , a ja sobie. Powoli znalazłem odludne miejsce, żeby się nie upokorzyć jakby mi styki zagrały w połowie wejścia. Mała rozgrzewka i rozbieranie. W głowie walka masakryczna. Nie będzie żaden lęk mną rządził. WCHODZĘ !!!

Pierwszy krok do wody ( wcześniej wrzuciłem do niej zegarek żeby zmierzyć temperaturę było 11 stopni ) i …. Trudno powiedzieć , żeby woda była ciepła ale jakie było moje zdziwienie 🙄 wcale nie ma tragedii. Druga noga, kolejny krok, następny. Faza bardzo nieprzyjemna dla mężczyzn ( krocze ) , znowu łatwo poszło i …. taram !!! Stoję po pachy w wodzie 🙂 . W pierwszej fazie o tym zapomniałem ale od momentu dotknięcia wody palcami od nóg głowa się wyczyściła. Zero myśli które wcześniej się pojawiały o odstąpieniu od wejścia do wody.

Czekam minutę, dwie….5,10 . Zadzwoniłem do ojca , żeby mu powiedzieć. Po 15 minutach wychodzę. Na zewnątrz nie jest mi zimno. Ubieram się , zaczynam dygotać. Czuję się dość dziwnie. Nie odczuwam bardzo zimna ale ciało dygocze. Ubrałem się i idę do auta. Po jakiś 10-15 minutach od wyjścia z wody poczułem jakby ze środka gorąco które wydobywało się na zewnątrz. Skóra zaczęła palić. Trwało to jakiś czas . Trudno to określić. Dziwne uczucie trochę nawet przyjemne.

Korzyści które się czuje od razu ? Banan do ucha do ucha 😁😁😁 do końca dnia i co więcej ? Chęć do wejścia kolejny raz. To jest gorsze od narkotyku ! Uzależnia od pierwszego zażycia !!! 🙂

Przyszła niedziela. Myślałem cały czas dlaczego tak łatwo dało mi się wejść ? Takiemu ciepłolubowi ! Dzień zleciał szybko. Wykorzystać też chciałem słońce , więc zabrałem swoją dziewczynę na przejażdżkę . Chwycił nas zachód słońca . Hania była w siódmym niebie ha ha 🤣😆

Po powrocie do domu przeszły mi oczywiście myśli żeby odpuścić dzisiejszy plan na wejście do wody ale widziałem, że to moja głowa znowu podrzuca mi takie kłody. Jednak znam te sztuczki już i nie dam się nim.

Będzie mega kumulacja łamania lęków. Boję się zimna, boję się wody, a najbardziej boję się samotności w wodzie. Do tego jeszcze noc ! GRUBO 😉 albo grubo albo wcale !

Pojechałem. Na parkingu ciemno jak w tyłku . Na szczęście plaża oświetlona choć w części ale woda nie . Rozgrzewka , tym razem dłuższa bo już było sporo zimniej jak w dzień poprzedni. Ufff…. IDĘ !!!

Wejście jak poprzednio. Zadziwiająco łatwe. W wodzie podobne odczucia. Stoję z rękami podniesionymi do góry i najzimniej mi gdzie ? W ręce , aż chciałem je włożyć do wody bo było mi w niej cieplej.

Znowu 15 minut. Wychodzę, na zewnątrz para leci z ust. Chłód czuję , trochę dygoczę ale zajebiście się czuję . Żaden chłodek nie może popsuć mi radości z rozłożenia na łopatki tylu lęków . W aucie znowu palenie skóry ale jakby słabsze. Nawet nie poszedłem od razu do domu tylko jeszcze na godzinny spacer. Wszystko z takim bananem na buzi , że gdyby nie uszy śmiałbym się dookoła.

Już nie mogę się doczekać kolejnego razu. Każdemu polecam walczyć ze swoimi lękami 💪💪💪 . Jeśli się chce to wszystko można ! Trzeba jednak bardzo tego chcieć, a wtedy nic nie stoi na naszej drodze do sukcesu .

Przez przypadek dowiedziałem się, że jest taka fajna opcja jak wykupienie abonamentu do kina i można korzystać cały miesiąc do woli na każdy jeden sens na jaki przyjdzie nam chęć uczestniczyć. Więc korzystam , byłem już na kilku filmach.

W czwartek poszedłem ponownie obejrzeć tym razem ” Terminatora 3 ” . Film dla lubiących tematykę całkiem fajny ale nie o nim chciałem pisać. Z kina wyszedłem ok 22.30, więc było już dawno zupełnie ciemno. Na parkingu zewnętrznym ( Plaza ) nie było już setek aut . Jednak co ok 5 -6 miejsce stało jakieś autko. Idę w stronę mojego i nagle podbiega do mnie kobieta i prosi o pomoc. Myślę ” Dlaczego nie? ” więc idę jej pomóc. Okazało się, że przyjechała pożyczonym autem, które po drodze się popsuło. Chciała jakoś nim wrócić ale musiała dolać płyny chłodniczego, który bardzo szybko uciekał. Auto okazało się strasznym rupciem. Nie pożyczył bym go nawet wrogowi. Ktoś chyba tej Pani nie lubił pożyczając jej taki wrak . Jednak udało się nam dostać pod maskę ( co wcale nie było proste ponieważ była zerwana linka od podnoszenia maski ) i uzupełniliśmy płyny. Kobieta podziękowała i jakimś cudem uruchomiła ten wrak. Odjechała powoli . Więc trzeba wracać do domu.

Idę do mojego auta. Wkładam kluczyk i ….. nie mogę otworzyć . Walczę jak się da ale kluczyka w żaden sposób nie da się przekręcić. Zajmuje mi to kilka minut. Zaczynam już myśleć o wynajęciu auta ” Na minuty ” bo stało nie daleko. Próbuję opuścić szybę. Wszystkie próby nieudane . Rozglądam się za babką której pomogłem może ma po drodze i mnie chociaż podrzuci do domu i ………. . Nie wierzę 😲 ….. 15m ode mnie stoi auto o takich samych numerach rejestracyjnych jak ja mam . Co jest do cholery 🤔 ? Sprawdzam nr. auta do którego się dobijam . Wszystko robi się jasne. Przez 5 minut walczyłem, żeby się dostać do jakiegoś innego golfa 😂 . Sam nie wiedziałem czy się śmiać z siebie czy denerwować . Ręce mi po prostu opadły 🤣😂 .

Wsiadłem tym razem do swojego auta i pojechałem do domu śmiejąc się sam z siebie . Pomagając innym nie zapominajcie o sobie 😉 .

Kiedyś o tym chyba pisałem. Zawsze wydawało mi się , że jestem osobą wolną od nałogów. Życie jednak weryfikuje myślenie o nas samych. Zawsze kiedy przychodzi dzień kiedy pogoda się psuje, słońce chowa się za czarnymi chmurami i nie ma nadziei na to , że wyjdzie nam zaświecić. Okazuje się, że wszyscy jesteśmy uzależnieni od słońca. Nagle większość osób w około traci uśmiech, więcej jest smutku , a czasami nawet depresji.

Taki okres jest właśnie teraz. Porównując go do pływania. Wcześniej unosiłem się na fali trzymając głowę wysoko bez żadnego ruchu i wysiłku z mojej strony. Teraz ewidentnie muszę pływać, żeby mieć cały czas głowę ponad powierzchnią wody. Czasami mnie nawet lekko zalewa ale walczę i nie mam zamiaru się poddać .

Jesień jest bardzo depresyjna. Słońce jeśli jest to świeci znacznie krócej jak latem , a jest czasami czas gdzie pada kilka dni i go nie widać w cale. Najbardziej chyba dobija nas myśl, że zima jest przed nami i może być tylko gorzej. Jakbyśmy tracili nadzieję.

Sporo znajomych dopada jesienna chandra . Zauważyć to nie jest trudno, bo nawet słychać jak się żalimy, że nic nam się nie chce albo tego typu spostrzeżenia. Nawet najwięksi optymiści często potrafią się wtedy zamienić w realistów.

Nikt nie jest ze stali. Każdy ma uczucia i każdy może mieć gorszy dzień czy dwa . I tak samo każdy to inaczej przechodzi . Jeden woli się schować w domu i płakać w poduszkę, inny chwyci za butelkę i wypije coś żeby zapomnieć. Jeszcze inny pójdzie zrobić jakiś trening , bo to jest dla niego najlepsze lekarstwo. Dobrym wyjściem jest też mieć przyjaciela, który w takim momencie wysłucha i wesprze. Jednak nie każdemu jest to dane, bo prawdziwych przyjaciół w tym świecie pełnym kłamstw jest co raz trudniej poszukać .

Jednak po każdej burzy zawsze kiedyś przychodzi słońce, a każdy kolejny dzień zbliża nas do wiosny. Pamiętajmy aby w tym trudnym dla nas czasie nie zapomnieć o sobie i robić sobie przyjemności. Nie samą pracą żyje człowiek. Zaplanujmy sobie jakąś przerwę zimową dzięki której będzie nam łatwiej odliczać dni niż do wiosny. Spotkajmy się ze znajomymi nawet jak się nam bardzo nie chce. Zobaczmy wtedy, że jak już się ruszymy to zrobi nam się lepiej. Wyjdźmy na spacer, bo jesień też potrafi być piękna , a nie ma złej pogody na spacer jest tylko źle ubrany człowiek. Życie jest piękne jesienią tak samo jak latem tylko jesień wymaga od nas większego zaangażowania w szukaniu szczęścia ale jak się chce, to można wszystko 🙂 .